Een half uur te vroeg op de club aangekomen had ik rustig de tijd voor een bak koffie en om wat administratie te doen. Mijn medical certificate nummer heb ik doorgegeven aan de aardige mevrouw van de balie. Daar heb ik ook een VFR-Warrior pakket gekocht. Hiermee koop je vooraf ongeveer 5 vlieguren en krijg je korting op de (h)uurprijs. Met de besproken Cessna 152 was iets mis met de hydrauliek in het neuswiel. Gelukkig heeft de vliegclub er drie. Een hiervan was in onderhoud en daarom zijn we met de PH-HGO vertrokken.

Eenmaal in de lucht heb ik het bochten maken, stijgen en dalen geoefend. Dit keer ook wat meer aandacht voor het voetenwerk. Dus bij het aanzetten van een bocht gebruik je ook een beetje je voeten. Eenmaal in de bocht wat minder voeten. Natuurlijk bij dit alles ook netjes op hoogte blijven. Dit noem je een gecoördineerde bocht. Tijdens het dalen moet je naast de lagere neusstand ook minder gas geven. Maar bij een laag toerental is de kans op ijsaanzetting op de carburateur groter. Genoeg ijs op de carburateur en de motor slaat af. Om dat te voorkomen moet je de carburateur verwarmen. Dit doe je door het uittrekken van het ‘Carburateur VoorVerwarming’ pookje.

Door al deze oefeningen had ik geen idee waar we vlogen. We zaten in de buurt van Rozendaal en mijn instructeur stelde voor om een touch and go op vliegveld Seppe te doen. Daar had ik natuurlijk wel zin in! Best lastig nog, er komt dan ineens veel op je af, ja ook die harde asfalt baan! Tijdens het vliegen van het circuit op 700 voet moet je dus letten op hoogte, snelheid (flaps, CVV aan), afstand van de baan en andere vliegtuigen. Tijdens de landing moest ik juist in de verte kijken, want dan zie je het best wat de stand van de neus is. Na het landen weer rustig vol gas en… take off! Hierna hebben we meteen nog een touch and go gedaan. Even zwaaien en weer door. Had ik nog niet verteld over het trimwiel. Na het wijzigen van de stand van de neus (trekken of duwen aan het stuur) gaat het op den duur vermoeiend worden. Als piloot moet je natuurlijk wel ontspannen zitten. Door aan het trimwiel te draaien kan je de druk op het stuur verlagen totdat je het stuur kunt loslaten. Bijna onmisbaar dus!

Vliegveld Seppe, (c) Google Maps

Na de touch and goes op Seppe, zijn we rustig op 1500 voet hoogte terug naar Rotterdam gevlogen. Het enige wat ik hoefde te doen was richting, hoogte en snelheid behouden en gecoördineerd bochten vliegen. De instructeur heeft de landing op Rotterdam gedaan. Hierna hebben we nog even getankt en zijn we teruggetaxied naar de club.

Tijdens deze les ben ik dus continue met handen en voeten aan het vliegen, bezig met neusstand, hoogte, snelheid, trimwiel, rolroeren, hoogteroer, richtingsroen en flaps. Vermoeiend maar wel erg lekker om even alles van je af te zetten en je volledig op het vliegen te richten.

Vanmorgen om een uur of half acht zag het weer er heel goed uit. Lekker helder en weinig bewolking. Maar helaas kwam er al gauw mist opzetten. Zo veel mist dat er op de baan op een gegeven moment nog maar 150 meter zicht was. Dat was zelfs te weinig om op instrumenten te gaan vliegen. We zaten al helemaal klaar in een Cessna, maar kregen van de toren te horen dat het zelfs voor IFR (instrumenten) ‘below operational limits’ was. We besloten nog even te wachten. Tijdens het wachten heb ik nog een boekje aangeschaft voor de theorie van de praktijk :) “Vliegoefeningen voor privé vliegers”. Later klaarde de mist op en hadden we 6km zicht. Genoeg om op zicht te kunnen vliegen!

Foto van vliegclubrotterdam.nl. Meer foto’s van de PH-SVN hier.

We vertrokken met een Robin R2160 cat A. Een tweepersoonsvliegtuig in de klasse acrobatic. Opstijgen mochten we vanaf baan 24. We zijn via het Westland naar Hoek van Holland gevlogen, over de Maasvlakte via Heinenoord weer terug naar Rotterdam. Tijdens de vlucht hebben we bochten, stijgen en dalen geoefend. Omdat dit toestel er een is uit de klasse acrobatic, heeft de instructeur ook nog even een looping, volledige roll een een spin laten zien. Echt enorm gaaf om dat mee te maken!