Vandaag had ik een les gepland naar België, maar dan moest het wel een beetje leuk weer zijn. Dat was het niet, regenachtig en een stevige bries. Dus zijn we via een mike-departure naar het laagvlieggebied getogen voor het oefenen van noodlandingen en voorzorgslandingen. Het was enorm leerzaam. De stevige wind maakte het wat lastig, maar na een paar keer oefenen had ik het gevoel dat we de kist echt netjes op een veldje neer zouden kunnen zetten.

Via een romeo-arrival vlogen we terug naar het veld. Voor een glide-in van 1000ft en daarna nog een circuitje op 500ft waarvan we toch maar een full stop maakte. Gusts van meer dan 30kts is ook wel wat veel :) Tijdens de glide-in werd het ook ineens leerzaam. Op final heb je natuurlijk de juiste neusstand en dat komt bij een C152 ongeveer overeen met 65kt. Eventueel snelheid regelen met neusstand. Nu had ik op enig moment de juiste neusstand en keek ik naar de snelheid. Hmm 85kt? Mijn reactie was het aanpassen van de neusstand, maar die 85kt was van een gust (windstoot). De neusstand is…? Juist, heilig. Dus neusstand voor de juiste snelheid en daarna niet je snelheidsmeter achterna vliegen…

Op naar de buitenlandtrip en volgens horen zeggen word ik binnenkort voor de leeuwen gegooid. Ik zeg, kom maar op!

De dag begon met mist en nevel, maar tegen de middag loste dat allemaal op. Het werd zo weer een mooie dag om te vliegen. Vandaag mocht ik oefenen op instrumenten vliegen. Dat was eigenlijk best leuk en het ging ook goed, misschien was het daarom wel leuk! Maar nu was het een keer mooi weer, mocht ik op 3500ft niet naar buiten kijken… Later VFR on top (boven de wolken) mocht ik wel even kijken. Erg mooi! Na een aantal oefeningen zoals bochten, klimmen en dalen op instrumenten hebben we nog twee keer een tolvlucht (spin) gedaan. Waarbij de oefening gaat over het herstellen ervan. Best een indrukwekkende manoeuvre zo draaiend naar beneden. Maar ik had er geen last van.

Op Seppe aangekomen heb ik solo 6 touch and goes gemaakt met daarop volgend een full stop. Een cola, praatje en weer terug naar Rotterdam. Dit keer ‘over the city’ langs de Euromast richting het veld. Mooi op tijd om m’n kleine man van de opvang op te halen :)

Voor het brevet moet je onder andere een solo overlandvlucht van tenminste 150NM (270km) maken. Tijdens die vlucht moet je op twee vliegvelden landen, anders dan het veld van vertrek. Afgelopen woensdag heb ik die missie volbracht! De vlucht was uit te drukken met (onder vliegers bij de club bekend als) “De stuimfactor was hoog!”.

De route van Rotterdam, Teuge, Seppe en weer naar Rotterdam had ik al een tijd klaar liggen. Wachtend op een dag met mooi weer. Dinsdag zag ik in de weersverwachting dat het woensdag wel eens een mooie dag om te vliegen zou kunnen worden. Een telefoontje naar mijn instructeur, de club en een vrije dag in de planning later, was alles geregeld.

Woensdag was het inderdaad fantastisch weer. Mijn instructeur nam mijn navigatieplannen door en schreef een soloverklaring uit. Na een bezoekje aan het pompstation ging ik op weg.

Rotterdam -> Teuge

De route liep via knooppunt Vianen, de controle zone van Deelen naar Arnhem en van daaruit een stukje noordoost en dan richting het noordwesten. Hier maakte ik een fout door mijn koers te blijven volgen. Een paar minuten later had ik door dat ik niet op de juiste koers vloog. Na correctie kwam ik (achteraf gezien) te ver west. In de buurt van Apeldoorn kon ik punt Sierra niet vinden. $#!$%! Toen heb ik Teuge Radio opgeroepen met de melding dat ik niet zeker was van mijn positie en middels een 180 graden bocht mijn route ging oppikken. Toen ik bij een L-vormig meer kwam, kon ik me weer oriënteren. Van de toren kreeg ik ook de hint dat het veld ten noordwesten van het meer ligt. Daarna vond ik reporting point Sierra en kon ik invoegen op downwind. Het is natuurlijk even balen als je niet weet waar je precies zit. Maar het was hiermee ook een goede les. Gewoon oproepen, een duidelijk oriëntatiepunt zoeken en de richting bepalen. De landing was netjes. Daarna heb ik afgerekend in het havenkantoor. Instructeur gebeld, SMSje naar huis gestuurd en twee bakken koffie gedronken.

Teuge -> Seppe

Over deze gevlogen route ben ik meer trots. Zoals je kunt zien op het kaartje ging alles zoals bedacht in een mooie rechte lijn. De wind was inmiddels meer gekrompen, iets minder opsturen dus. Ik kreeg toestemming om de controle zone van Gilze-Rijen te doorkruisen. Het zicht was zo goed dat ik op ruime afstand het vliegveld Seppe zag liggen. Tijdens het indraaien op downwind zag ik nog een kist vanuit het westen indraaien.

Seppe -> Rotterdam

Op Seppe aangekomen heb ik meteen een vluchtplan doorgebeld richting Rotterdam. De vliegenier van de kist die ik na mij zag indraaien op downwind sprak ik in havenkantoor en later het restaurant. Het bleek een ook een leerling te zijn, bezig met zijn grote overlandvlucht! Na een gezellig praatje met Frank ben ik weer op pad terug gegaan naar de thuishaven. Bij het Hollands Diep ging ik richting de Moerdijkburg en heb ik de A16 gevolgd. Dan kom je vanzelf bij de Romeo arrival uit. Het is een beetje om, maar ik vond het wel prettig zo.

Het is echt geweldig om op zo’n mooie dag te mogen vliegen. Het geeft een gevoel van vrijheid om van boven de auto’s en treinen te zien rijden, rivieren, steden en landerijen te zien. Bij elkaar was het 3 uur vliegen en 215NM (400km)!

Gelukkig was er zaterdagmiddag nog een blokje in de planning vrij. Het zicht was niet ideaal, hier en daar stevige nevel. Maar via Mike departure ging het goed. Volgens de regels moet je deze departure op 1000 voet vliegen. Standaard vragen we dan om te klimmen naar 1500 voet. Vandaag niet, om te voorkomen dat we in de wolken vlogen. Na Mike draaiden we richting het zuiden naar het Simulated Forced Landing Area gebied ten zuiden van Gouda.

Een voorzorgslanding is het kunnen maken van een veilige landing op een veld(je), dat niet is aangewezen als officieel landingsterrein. In tegenstelling tot een noodlanding heb je motorvermogen en dus wat tijd om een alternatief veldje te vinden. Je vliegt dan op lage hoogte langs je gekozen veld om te controleren of het geschikt is. Daarna draai je een circuit, om weer op final uit te komen voor de landing.

Ik heb zo’n vijf a zes keer een voorzorgslanding geoefend. Natuurlijk niet echt, vlak voor dat de landing zou plaatsvinden, vol gas weer naar boven. Maar het was flink werken door de vele handelingen achter elkaar.

Het is nog best lastig om op afstand in te schatten hoe groot zo’n veldje nou eigenlijk is. Dat gevoel moet je krijgen door het te doen, denk ik dan maar. Net zoals file parkeren :) Klik op de foto (Google Earth) voor een grotere versie. Er waren niet zoveel velden tegen de windrichting in te vinden. De meeste veldjes liggen daar van noord naar zuid. Langs onze final was een boer aan het werk, hopelijk heeft hij onze performance kunnen waarderen. De terugweg vonden we door richting het noorden te vliegen en de spoorlijn op te pikken voor de Mike arrival. Aanstaande woensdag staat een les elementair blindvliegen op het programma!