Nu Ben zijn brevet heeft behaald, was het natuurlijk overduidelijk dat ook ik een keertje mee zou gaan. Aangezien ik het niet zo op vliegen heb, vond ik het best spannend om mee te gaan. Hieronder mijn belevenis.

Toen we aankwamen bij de vliegclub hebben we het journal van het vliegtuig erbij gepakt. Hierin kun je zien wanneer er voor laatst getankt is en hoeveel uur het vliegtuig nog mag vliegen voordat het weer een onderhoudsbeurt krijgt. Hieruit bleek dat er niet veel brandstof meer in de tanks aanwezig was en moesten dus gaan tanken. We trokken oranje hesjes aan en mochten toen het platform op. Toen ik aankwam bij het vliegtuig zag ik pas hoe klein de ruimte was, waar we kwamen te zitten.

Ben begon met het uitvoeren van de checks en toen konden we plaatsnemen in onze cockpit :) Gordels om, headsets op en contact maken met de toren. We kregen toestemming om te gaan tanken dus toen ging het spektakel beginnen. Zo’n klein vliegtuigje maakt een heleboel herrie, daarom heb je een headset op je hoofd met een microfoontje, zodat je toch nog kunt communiceren met elkaar. Na het tanken weer contact maken met de toren, deze keer mochten wij naar startbaan rijden. Ook daar even wachten om de laatste checks uit te voeren. Aangezien het best druk was bij de start/landingsbaan moesten we een flink poosje wachten voordat we eindelijk akkoord kregen om te vertrekken.

Maar om 20.13 uur kwam het verlossende woord! Daar gaan we……… Vol gas en met flink veel herrie rijden we over de startbaan *spannend* bij ongeveer 60 knopen komen we van de grond af. Neus in de lucht en owwww. Van de verkeerstoren moeten we tijdens het klimmen naar de juiste hoogte ook al een bocht maken naar rechts. Waarschijnlijk om plek te maken voor het volgende vliegtuig. Maar goed terwijl Ben naar rechts begint te sturen, weten mijn evenwichtsorganen niet zo goed meer waar ze zoeken moet ahhhh, dit voelt niet zo heel fijn. Ik kijk vooruit maar heb geen referentiepunt omdat we aan het klimmen zijn. Als ik opzij kijk gaat het beter.

We zijn nu op de goede hoogte en kan lekker om me heen kijken. Als we gewoon rechtdoor vliegen zien we als snel de Spijkenissebrug dichterbij komen. Met mijn evenwichtsorganen gaat het ook beter, alleen de bochtjes zijn nog een beetje spannend. Ik herken steeds meer dingen om heen en zie zelfs kans om een paar foto’s te maken. Dit is best leuk!! Op eens is onze eigen wijk al vlakbij en ik zoek ons tuintje. Mijn ouders passen op Duco dus ik verwacht eigenlijk wel dat ze gaan zwaaien. Ik heb onze tuin gevonden, maar zie geen enthousiaste poppetjes, maar dan ineens…. Ja er komen twee kleine figuurtjes naar buiten die hun armen heen er weer bewegen, even later zie ik zelfs dat ze met iets in hun handen zwaaien. Later bleek dit mijn theedoek te zijn :) Na een paar rondjes over mijn huissie en onze slapende kleine schat, gaan we verder.

We vliegen langs het water De oude maas richting Ridderkerk. Het is leuk om van bovenaf alles te bekijken. Ondanks dat de bochtjes niet heel fijn zijn voor mijn evenwichtsorganen, lijkt het alsof ze nu toch eindelijk door hebben dat ik niet op de grond sta en reageren ze minder heftig. Bij Ridderkerk aangekomen gingen we weer richting Rotterdam. We zagen de Brienenoordbrug en later ook nog de andere bruggen van Rotterdam.

Tsja en dan weet je dat je straks ook weer gaat landen. Ik zelf ging er eigenlijk vanuit dat landen enger zou zijn dan opstijgen, dus voelde ik in mijn buikje wel een klein beetje spanning opkomen. Ben heeft ondertussen alweer diverse malen contact gehad met de toren en die laat ons met een heel rap tempo zakken tot 1000 voet, terwijl we daar mee bezig zijn roept ze zelfs al 500 voet. Ze heeft echt haast met ons. We maken nog drie bochtjes naar links en vliegen dan op de baan af. Tijdens het dalen voel ik beetje druk op mijn oren, maar een keertje slikken en het is weer weg. Daarom besluit ik om me te ontspannen en de landing over me heen te laten komen. Ik heb tenslotte de beste piloot bij me die ik me maar kan wensen!!! De snelheid neemt nog nog wat af en we hangen net boven de baan. Zo’n heel klein stukje waardoor je je afvraagt wanneer de wielen nu de baan gaan raken. Ben trekt de neus van het vliegtuig op zodat we netjes op de twee hoofdwielen terechtkomen. Wat een keurige landing (klap klap klap)

Terwijl we terugrijden (taxiën) naar het platform zien we waarom de toren zo’n ontzettende haast met ons had. Net na onze landing komt er alweer een vliegtuig aan de grond en die is wel een poepie groter dan die van ons. Zelfs het vliegtuig achter ons zei tegen de toren:” Dat ging maar net”. Bij het platform aangekomen het vliegtuigje weer netjes op zijn plaats gezet. Toen naar binnen om te plassen!!! We hebben onder het genot van een cola’tje nog even het journaal en het logboek van Ben ingevuld en toen weer op naar Spijkenisse. Deze keer met de auto welteverstaan :)

Saskia

Spijkenissebrug

This entry was posted on Wednesday, July 15th, 2009 at 21.21 and is filed under Vliegen. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.